Opgebrande lucifer verbeeldt moe zijn

Ik ben moe.
Moe van het relativeren dat ik mezelf heb aangeleerd
om met de triggers om te kunnen gaan die me in het hier en nu keihard kunnen raken.
Moe van het gevoel hebben, mij te moeten verdedigen
tegenover mensen die niet lijken te begrijpen wat de impact is van mijn jeugd.

Moe.
Van het positief zijn.
Moe van het besef dat velen mij als inspiratie zien omdat ik niet opgeef bij tegenslagen.
Bij geraakt worden.
Bij het zoveelste besef dat het verleden dagelijks, gewoon in het heden, aanwezig is.

Mag ik één keer?
Eén keer opgeven, opgekruld in bed liggen, met de dekens veilig om mij heen,
huilend en machteloos omdat ik niet meer weet wat ik moet doen?
Eén keer opgeven,
om gewoon even toe te geven aan het verdriet dat ik steeds maar weer relativeer?

Relativeer met grapjes, sarcasme, een bulderende lach.
Terwijl mijn hart het uit wil schreeuwen van het intense, verwoestende verdriet
waar ik dagelijks mee opsta en ook weer mee ga slapen.
Gewoon maar voor één keer…

Om de volgende dag weer de kracht te hebben om te relativeren.
Mag ik?

2 antwoorden
  1. Gelland Vrolijk
    Gelland Vrolijk zegt:

    Herkenbaar. Ik was vandaag ook te moe. En pauze nemen van alles wat in je hoofd omgaat kan toch ook al niet. Maar ik was tot niets in staat en ben maar op de bank gaan liggen. Ik hoop dat het morgen beter gaat. Ik ben ook sterk, zeggen ze. Maar wel lief hoor dat ze dat zeggen. Ze bedoelen het goed en houden van mij. Daar mag ik ook best blij mee zijn. Maar vandaag was ik gewoon te moe.

    Beantwoorden
    • Nanja Egberts
      Nanja Egberts zegt:

      Soms mag je moe zijn
      als je rugzak
      zo vol zit van verdriet
      verdriet wat aandacht vraagt
      en aan je knaagt.

      Dan hoef je even
      niet meer flink zijn
      maar voel je de pijn
      en de machteloosheid
      en de ongelijker strijd
      wat jou is aangedaan.

      Dat zijn de momenten
      dat je even mag opgeven
      om daarna weer te kunnen leven.

      Je hoeft niet altijd
      te relativeren
      en positief te zijn
      Moed en daadkracht
      is nodig
      om aan te gaan de pijn.

      Je hoeft het niet alleen te doen
      het is niet meer zoals toen
      Er zijn nu helden
      die jou willen ondersteunen
      en zich willen
      verbinden met je pijn.

      Ik ben zo´n held
      en wanneer je
      op gekruld
      in bed ligt
      met de dekens
      om je heen
      denk dan, ik ben niet alleen
      Het is niet mee zoals vroeger.

      Nanja

      Beantwoorden

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *