Onlangs heb ik kennisgemaakt met NO KIDDING, ik ga me daar inzetten als vrijwilliger. Op hun verzoek schrijf ik graag iets over mijn motivatie.  Wie dit leest en NO KIDDING niet kent zou ik willen zeggen: stuur hen een mailtje en ga in elk geval kennismaken. Het woord kindermishandeling rakelt iets in je op als je ermee te maken hebt gehad en delen helpt – voor jezelf en voor anderen.

Kindermishandeling is iets ellendigs. Menselijkerwijs is, vrees ik, het compleet uitbannen ervan een utopie. Maar je moet in een welvarend en ontwikkeld land als het onze toch de ambitie hebben dat kindermishandeling steeds minder vaak gaat voorkomen. Ook al wijst weinig op een trend in deze richting – het woord stagnatie komt denk ik dichter in de buurt – toch behoor ik tot degenen die ervan overtuigd zijn dat het wel moet en dat het ook kan. Hiervoor wil ik me graag inzetten.

In mijn leven, dat vooral bestaat uit positieve ervaringen, zijn ook de ervaring en de gevolgen van mishandeling als kind verweven. Heb dat lang ontkend, ben nu 70 en me er gelukkig al weer jaren van bewust; en door te gaan delen, is het ook steeds meer gaan helen. Dit inzicht en de behoefte om met vrije tijd iets nuttigs voor de samenleving te doen, dat zijn denk ik de drijfveren achter de stap naar NO KIDDING.

Aanvankelijk, en dat was ruim een jaar geleden, had ik het idee om ergens aan te haken bij de Jeugdzorg. Ergens waar je als vrijwilliger en leek iets kunt betekenen. Daarvan heb ik afgezien. Niet omdat het niet nuttig zou kunnen zijn om – cynisch gezegd – te helpen met het beperken van de schade als gevolg van de decentralisatie en bezuiniging.

Jeugdzorg met al zijn vertakkingen naar ggz, maatschappelijk werk, schuldhulpverlening enzovoort, vervult een heel belangrijke functie. Maar bereikt hoe dan ook maar een beperkt deel van alle kinderen die met mishandeling in aanraking komen. Ik geloof dat niet-gouvernementele organisaties de aanjager kunnen zijn van innovatie. Van een bredere en andere  benadering van kindermishandeling, die leidt tot een groter bereik en tot grotere stappen naar minder kindermishandeling.

Persoonlijk zie ik het als een zoektocht, met een paar duidelijke uitgangspunten. Bijvoorbeeld: naast de verantwoordelijkheid van de overheid moet veel meer worden ingezet op betrokkenheid van gewone mensen in de samenleving. En dan bedoel ik natuurlijk niet: alleen maar op de meldknop naar Jeugdzorg drukken, want dan kom je in een cirkel terecht. Het gaat juist om het creëren van een aanvulling op het professionele systeem. Nog een uitgangspunt: naast professionele kennis en ervaring moet veel meer waarde worden gehecht aan ervaringsdeskundigen.

Op de website van NO KIDDING herkende ik veel van wat ik hiervoor heb aangestipt. Er zijn vast meer organisaties waarbij dat zo is, maar tegen NO KIDDING liep ik als eerste aan. Na aanmelding via de website werd snel telefonisch contact opgenomen en dat was een aangename eerste kennismaking. Ook heb ik als toehoorder een workshop mogen bijwonen, voor leraren in opleiding, en zo kunnen meemaken wat de impact is van het relaas van een ervaringsdeskundige. Heel bijzonder. Verder ben ik onlangs te gast geweest op het projectbureau, na het missen van de meet and greet; ook dat was een heel prettige kennismaking. Hierna ga ik deelnemen aan interne opleidingen, gericht op de rol van presentator van workshops, daar is tekort aan, en ben ik beschikbaar om mee te denken en mee te helpen met activiteiten van het projectteam.

Nol Kraan, 9 mei 2019

0 antwoorden

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *