De decembermaand komt er weer aan en dat blijft elk jaar een moeilijke maand.
Om mij heen hoor en zie ik iedereen plannen maken voor de feestdagen, Sinterklaas, kerst en oud en nieuw.

Dat deden wij vroeger als familie ook. Toen was het voor mij de spannendste tijd van het jaar. Was ik wel lief genoeg geweest? Ik was nl wel eens ongehoorzaam en ging over de knie. Het maakte niet uit wie er bij was. Mijn broek moest naar beneden en ik moest op mijn buik over de knieën hangen van mijn moeder, die met vlakke hand uithaalde en 3x op mijn blote kont sloeg. Daarna stuurde zij mij naar mijn kamer voor straf. Zo ging dat vroeger….Ik was geen brutaal meisje, eerder verlegen. Je sprak je ouders niet tegen, die hadden altijd gelijk. Waarom? Daarom! Omdat ík het zeg, werd er dan gezegd.

Sinterklaas was aangekomen met de boot en ik mocht mijn schoentje zetten. Ik stopte er altijd een stuk brood in en zette er een bakje water bij voor het paard. Och, wat leefde ik mee met die schimmel, helemaal op dat dak langs alle kindjes, zielig hoor…..soms deed ik er een tekening bij voor de Sint en zong op mijn best en luid mijn sinterklaasliedje om er zeker van te zijn, dat hij mij gehoord had. Als ik er nu zo aan terug denk, wat zal mijn moeder een leedvermaak gehad hebben met haar dronken kop (mijn hele leven al alcoholiste, ken haar helaas niet nuchter).

Gelukkig….de volgende dag, zat er altijd wel iets in mijn schoentje….een chocoladeletter (die lag het volgende jaar nog steeds onder mijn bed) of een smurf….of een mandarijntje en op 5 december, vierden we dan Sinterklaas bij mijn opa en oma, de Nederlandse kant. Die woonden in een grote villa met een openhaard en een zwembad in de tuin. Elk jaar, weet ik nu, liep mijn opa naar de garage, pakte alle cadeaus (paar zakken vol), zette die bij de voordeur en klopte met zon ouderwetse ijzeren deurknop keihard op de deur. Mijn kinderhartje sloeg altijd een slag over en ik rende zo hard mogelijk naar de deur.
Wat een avonden! Even geen bergen afwas. Geen bergen overhemden strijken. Geen geschreeuw van een ontevreden moeder. De familie was bij elkaar en iedereen was vrolijk. Er werden rijmpjes voorgelezen met veel leedvermaak over domme gebeurtenissen van het afgelopen jaar. Er werd hard om gelachen en dan was de volgende aan de beurt. Een keer in het jaar even geen onrust, even geen stress……..
Totdat mijn ouders in 1980 gingen scheiden…..de 1e in onze familie, waarop er een scheidingsgolf ontstond en voor ik het wist, de hele familie op zijn kont lag. Wat is er nu nog van over?
Niks…….helemaal niks meer…..ik heb 9 “gezonde” ooms en tantes en door ervaringen, wat het ook mogen zijn, zie je niemand meer…..uit het oog, uit het hart, wat heb je er aan?

Soms vraag ik mij af van welke melkboer ik ben? Als geen ander besef ik hoe het is om een kind groot te brengen op deze aarde. Hoe belangrijk familie is. Hoe trots ben ik op mijn kleine, grote vent, als moeder.
Helaas ben ik niet het enige kind, dat in een verwaarloosde omgeving opgroeit met geestelijke mishandeling. Deze kinderen worden niet gezien. Deze kinderen worden vergeten. Juist in deze komende decembermaand is het belangrijk om daar even bij stil te staan……

Orely Robbemond

0 antwoorden

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *