Koppeling ervaringsdeskundigen en zorgprofessionals

Gefaciliteerd door een subsidie van ZonMw start NO KIDDING vanaf juni 2019 een Masterclass bestaande uit een meerdaagse training, intervisie en coaching op locatie. Doel is zes ervarings­deskundigen die intern bij NO KIDDING zijn opgeleid, te koppelen aan zorgprofessionals; vier bij casusbesprekingen binnen de GGZ, sociale wijkteams en/of Jeugdbescherming en twee bij de curriculumontwikkeling van HBO-onderwijs Pedagogiek en/of Pabo.

Een kort, intensief traject met een looptijd van zes maanden van juni t/m november 2019; eventueel met een vervolgproject.

NO KIDDING steekt hiermee ook een hand uit naar gemeenten om door samen­werking een extra reservoir aan menselijke hulp te bieden. Dit uitnodigend perspectief wordt op het VNG-congres van 4 juni a.s. tijdens een middagworkshop nader aangekondigd.

Geïnteresseerden kunnen informatie opvragen bij:
Friso van der Wal, directeur van NO KIDDING info@nokidding.nl

Geachte Minister De Jonge, beste Hugo,

Graag contacteer ik u over de gang van zaken rondom het melden van kindermishandeling. Sinds ik uw interview op de radio hoorde, ben ik hier verschillende keren mee bezig geweest. Dit omdat ik als ervaringsdeskundige (o.a. getuige van huiselijk geweld en slachtoffer van seksueel misbruik) andere – en in mijn ogen effectievere – mogelijkheden zie.

Allereerst denk ik dat het goed is om kindermishandeling als een groot maatschap­pelijk, maar vooral contextueel probleem te zien. Naast de bestaande cijfers en mijn persoonlijke ervaringen zie ik in mijn werk als verpleegkundige in een academisch ziekenhuis helaas vaak patiënten waarbij de jeugd een duidelijk nadelige invloed heeft gehad en vaak voor psychische en lichamelijke klachten zorgt.

De meldcode zie ik als een noodzakelijk instrument, maar deze werkt m.i. drempel­verhogend. Ik ben van mening dat de drempel verlaagd wordt wanneer er meer aandacht wordt besteed aan het voortraject, waarbij de angst voor mogelijke gevolgen die mij altijd weerhouden heeft, wordt verkleind. Mijn visie wordt bevestigd door mijn ervaringen met de NO KIDDING preventieve methode, gebaseerd op ervaringen van honderden ervaringsdeskundigen. Maar ook door actueel onderzoek van het Verwey-Jonkerinstituut: als een melding wordt gedaan heeft er al een jaarlang in het gezin geweld plaats gevonden en zijn 4 op de 10 kinderen getraumatiseerd geraakt.

We kunnen dus rustig spreken van een epidemie aan ongezien geweld omdat zowel kinderen als opvoeders, en ook omstanders, zwijgen. Niet omdat ze niet anders zouden willen maar omdat mensen zichzelf onbekwaam verklaren.

Wanneer kinderen langdurig zwijgen, worden zij weer de opvoeders met onverwerkte ervaringen, die het ‘estafettestokje van geweld’ op hun beurt doorgeven. Als kind durfde ik niet aan de bel te trekken en daar waar ik een poging ondernam, bij de huisarts, werd ik niet gehoord.

Ik was bang dat er mensen bij betrokken werden waar ik geen behoefte aan had; bang dat ik aangifte moest doen tegen personen uit mijn directe omgeving; bang dat mensen in mijn omgeving achter dit geheim zouden komen en bang dat ik zelf de schuldige was. De gedachte dat iemand actie zou ondernemen en daarmee binnen­drong in ons gezin, was voor mij onverdraaglijk. Dus hield het jarenlang stand. Continue angst, twijfel, alertheid en het zorgen voor anderen om alle problemen maar zo klein mogelijk te houden. Vaak ervoor zorgend dat mensen van buitenaf niet doorkregen dat het niet klopte bij ons ‘achter de voordeur’.

Tijdens de interne opleiding bij NO KIDDING ben ik mij meer bewust geworden van mijn onverwerkte ervaringen. Dit gebeurde binnen een natuurlijke, niet therapeutische setting, samen met (niet-)ervaringsdeskundigen. Bewustwording dat ik, als kind, vooral behoefte had aan vertrouwen; iemand die naar me omkeek en naar me wilde luisteren. Iemand die zou vragen: Luuk, gaat het met je? Is er iets? Kan ik iets voor je doen? Of “gewoon”: Luuk wat wil jij? Wil je me iets vertellen? Dit zijn de meest menselijke vragen die mij nooit zijn gesteld!

De meldcode zal naar mijn mening absoluut niet resulteren in een vermindering van het aantal kindermishandelingen. Althans, ik citeer Rijksoverheid: een melding maken omdat, Veilig Thuis informatie van verschillende meldingen kan combineren om de veiligheid van het kind, de volwassene of de oudere in te schatten. En omdat Veilig Thuis beroepskrachten kan ondersteunen bij het zorgen van langdurige veiligheid.

Waar is het kind? En nemen we ook mee dat daders vaak slachtoffers zijn? Beseffen we dat het vaak van generatie op generatie overgaat? Waar houdt het op? Verkiezen wij het melden van kindermishandeling boven het voorkomen ervan door preventieve maatregelen in te zetten?

Geachte heer De Jonge, ik ben positief kritisch als het om de meldcode kindermishandeling gaat omdat ik andere mogelijkheden zie: directer en effectiever! U staat in belangrijke schoenen. Schoenen die nog meer kinderen en opvoeders, beiden met onverwerkte ervaringen, kunnen helpen. Echter is er een ander focus nodig. Eén die in eerste instantie minder gericht is op oplossen, instrumenten en protocollen. Een meer menselijke weg door omstanders: buren, vrienden, juf en meester. Door ons allemaal! Mensen die gewoon dicht bij zichzelf blijven en tijdig een hand uitsteken. De NO KIDDING preventieve methode bewijst dat het kan. Steeds meer gemeenten laten zich hierin scholen.

Het is ons tot nu toe niet gelukt om de NO KIDDING visie en methode aan u persoonlijk te presenteren. Daarom zou ik dit pamflet graag, na het voorlezen ervan en voorzien van de handtekeningen van mede­ondertekenaars, aan u overhandigen.

Hoogachtend,

Luuk, ervaringsdeskundige ‘op het podium’, mede namens

Friso van der Wal, directeur NO KIDDING

TEKEN OOK

Waarom we de kern van het probleem niet raken?

Als het gaat om seksueel grensoverschrijdend gedrag ligt de focus in de media bij spraakmakende incidenten waarbij daders gestraft moeten worden, liefst streng, en kwetsbare slachtoffers geholpen. Ook bij de overheid en professionals focust men veelal op ‘daders en ‘slachtoffers’. Bij het publiek ontstaat het beeld van daadkracht: het probleem wordt aangepakt………. maar dit is een illusie. De problematiek is te complex en hardnekkig om alleen door professionals, geleid door strakke protocollen, geklaard te worden.

De visie van NO KIDDING Stopt kindermishandeling!, gebaseerd op ervaringsdeskundigheid, is dat het veel effectiever is om te kijken naar de maatschappelijke context en de eigen rol. Voel ik me mede verantwoordelijk? Dat geldt voor kindermishandeling maar ook voor grensoverschrijdend gedrag.

Op dit moment voelt 38% van de kinderen die thuis wonen zich niet veilig[1]. Daar zouden we eerlijk in moeten zijn! NO KIDDING stelt dat alle kinderen recht hebben op veilige gehechtheid, door liefde, leiding en bescherming te ontvangen. En als opvoeders dit – om welke reden dan ook – niet kunnen bieden dan zullen omstanders dat moeten compenseren.

Ieder kind heeft omstanders, op school, bij de sportvereniging, de huisarts, de politie maar ook gewoon in de buurt. Gemeenten zouden gesteund moeten worden om op basis van dit uitgangspunt beleid te maken. Want als we in het begin de veiligheid niet waarborgen ontstaat later gemakkelijk afwijkend en destructief gedrag over en weer.  En als opvoeders en omstanders dit weten en voelen kunnen ze samen staan voor deze geweldige uitdagende en positieve verantwoordelijkheid.

Het gekke is dat ieder mens diep van binnen allang voelt dat er iets niet klopt, maar niet wordt uitgenodigd zichzelf als deel van dit maatschappelijke probleem van geweld en machtspatronen te zien. Zien hoe alles met elkaar verbonden is. Hoe dit ‘estafette­stokje‘ veelal onbewust van ouder op kind wordt doorgegeven.

Heeft alle publiciteit rondom #MeToo dan wel zin? Ja, door grensoverschrijdend gedrag onder de aandacht te brengen maar dat is dan ook alles. Er wordt geen richting gegeven aan een beweging om de verantwoordelijkheid te leggen waar het hoort: bij ons allemaal. Kortom: ondanks alle veront­waardiging verandert er niets.

Is er een geheim waar te beginnen? Nee!
Vraag het aan de NO KIDDING ervaringsdeskundigen. Zij delen met iedereen hoe bij hen dit estafette­stokje is gestopt. Soms was daar maar één stabiele volwassene voor nodig. Een NO KIDDING held!

www.nokidding.nl.

[1] http://richtlijnenjeugdhulp.nl/problematische-gehechtheid/prevalentie/cijfers/

Zaterdag 22 en zondag 23 september jl. werd weer de Dam tot Damloop gehouden. Enthousiaste hardlopers startte in de stromende regen en hebben met deze sportieve prestatie een mooi sponsor bedrag bij elkaar gelopen voor NO KIDDING, Stopt kindermishandeling!

Allemaal heel hartelijk bedankt! En hopelijk tot volgend jaar.

De helden laten zich gelden.

Amsterdam – Expositie The HEROES vond na een intensive voorbereiding eindelijk plaats. De expositie werd gehouden in Studio West in Osdorp. Het evenement werd georganiseerd door studenten van hogeschool InHolland voor de maatschappelijke beweging NO KIDDING. Het doel van de expositie was NO KIDDING meer publiciteit te bezorgen en dat mensen bewuster werden van het maatschappelijke probleem ‘kindermishandeling’.

Om 5 uur werd het evenement afgetrapt, om het publiek warm te maken was er een korte toespraak en een optreden van Danni Lee in het genre jazz / blues. Hierna volgde een korte introductie van de directeur van NO KIDDING. Rond zeven uur werden de foto’s onthuld hierna kregen de aanwezige gasten de tijd om rond te lopen en de foto’s te bekijken en de bijbehorende verhalen te lezen. Ondanks dat het een moeilijk te bespreken onderwerp is was de sfeer onder de genodigden gemoedelijk. Verder was er in de tweede zaal de mogelijkheid om informatie te verkrijgen over de maatschappelijke beweging NO KIDDING.

De studenten die het georganiseerd hebben willen alle sponsoren, aanwezigen en betrokkenen bedanken voor het creëren van dit mooie evenement. Het evenement werd ook live uitgezonden, en de hoogtepunten hiervan zijn terug te vinden op de Facebookpagina van NO KIDDING

https://www.facebook.com/events/232238350689154/