Nieuws

2017-05-108:00 AM

Ondanks alle inspanningen van gemeentes en de 26 Veilig Thuis organisaties blijven te veel mishandelde en verwaarloosde kinderen nog ‘onder de radar’. Ze worden niet gezien.

De oorzaak daarvan is volgens NO KIDDING dat onvoldoende wordt gekeken naar de complexiteit van dit grote maatschappelijk probleem. Daardoor worden ook te oppervlakkige oplossingen ingezet, meestal als het leed al is geschied.
Zo heeft bijvoorbeeld elke basisschool de plicht kindermishandeling te melden bij instanties maar door twijfel en angst voor consequenties is wegkijken eerder regel dan uitzondering.
Een begrijpelijke en menselijke reactie maar uit onderzoek blijkt dat in iedere schoolklas 3 kinderen zitten, die bang zijn voor de eigen ouder(s) en het gevoel hebben dat niemand om ze geeft.
Dit verdriet en deze eenzaamheid mogen niet voortduren, vinden vrijwilligers van de maatschappelijke beweging NO KIDDING.
De daad bij het woord voegend is jaren geleden de keus gemaakt om ervaringsdeskundigen te vragen hoe dit verborgen leed eerder zichtbaar gemaakt kan worden en welke aanpak voor deze kinderen werkt. En misschien nog wel belangrijker: wat vooral niet werkt!

Vele praktijkervaringen verder werd duidelijk dat 3 elementen in ogenschouw genomen moeten worden. 1. Onverwerkte ervaringen bij opvoeders zelf. 2. Het zwijgen van de kinderen. 3. Het wegkijken door omstanders. Gebundeld als het ware in een ‘estafettestokje’ dat hardnekkig wordt doorgegeven.
Van daaruit is een eigen, unieke methode ontwikkelt direct gericht op de relatie tussen omstander, in dit geval de juf, en kind om het zwijgen minder kans te geven. Om te stoppen dat kinderen in eenzaamheid gaan overleven, met veel te grote consequenties voor later.
Met tegelijkertijd de beste voorwaarden om een brug te slaan naar de betrokken opvoeders, omdat het belang van het kind leidend is en naast de ouders staan de meeste kans geeft op directe verbetering van het opvoedklimaat.

Niet voor niets noemt NO KIDDING haar methode “Kleine stappen, grote winst”.

In de afgelopen 6 maanden zijn rond 700 Pabo studenten geschoold in deze laagdrempelige preventieve methode. Zo schreef onlangs een studente: “ in de interactieve workshop van NO KIDDING van 2 uur heb ik meer geleerd dan uit welke les of boek dan ook. Super dat ervaringsdeskundigen onze ogen openden”.
Mobilisatie van de sociale omgeving rondom kinderen die met mishandeling te maken hebben, kan veel leed voorkomen. En daarmee kunnen ook professionele hulpverleners, zoals bij gemeentes en bij Veilig Thuis, effectiever hun werk doen.
Want bij (te) late interventies worden problemen alleen maar gecompliceerder en betalen de kinderen de rekening.

Friso van der Wal, directeur NO KIDDING Stop kindermishandeling! 


2017-05-108:00 AM

In deze column beschrijven onze ervaringsdeskundigen op indringende wijze hoe de gevolgen van kindermishandeling nog dagelijks in ieder aspect van hun leven opduiken. Ondanks de grote gevolgen voor hen en hun omgeving, tonen de columns ook kracht en hebben daardoor een inspirerende uitwerking. Hieronder deel 2 van Marieke

Een actueel thema dat in mij leeft is een knagend schuldgevoel, afgewisseld met een kant die graag wil spreken. Wanneer dat schuldgevoel me ineens overvalt voel ik me ongemakkelijk, misselijk en heb ik het zweet blank op de rug staan, afgewisseld met een attitude die de rug wil rechten, kin omhoog en ik als volwassene die op wil komen voor het leed waar duizenden kinderen doorheen moeten ploeteren.

Eenmaal begonnen met de interne opleiding bij No Kidding werd ik me bewust van mijn doel, een stem te willen zijn voor alle kinderen die hun leed vandaag de dag in stilte met zich mee dragen. Met het besef dat ik die stem nu als volwassene tot uiting breng, kan ik in momenten toch nog blokkeren. Mijn gedachten gaan dan meerdere kanten op: Oh shit waar ben ik aan begonnen?! Wat zullen mensen van me denken nu ze horen dat ik helemaal niet in zo’n leuk gezin woonde?! Zou ik me niet gewoon aanstellen en het groter maken dan dat het is?

Daar tegenover geef ik mezelf een inwendige peptalk; Hou op. Het IS zo groot als het is. Het is niet oké wat ik heb meegemaakt en het is niet oké dat er nog zoveel kinderen zijn die zich net zo verschrikkelijk voelen, dag in dag uit! Ik raak verward van mijn eigen denken, met als resultaat dat delen wat er in mij omgaat, niet meer lukt. Niet meer lukt omdat ik de gedachtegang niet uitspreek, maar alleen mijn weg daar in probeer te vinden. En als ik dan blokkeer voel ik me zo’n verschrikkelijke vreemde vogel!

Ik kan me namelijk intens rot voelen dat ik de wijde wereld deelgenoot maak van wat er bij ons gezin achter gesloten deuren afspeelde. De verleiding is dan groot om de keus te maken voor stil blijven omdat ik er toch behoorlijk gewend aan ben geraakt om mijn verdriet in eenzaamheid te dragen.

Op het moment dat ik de keus heb gemaakt dat ik gezien en gehoord mag worden, slaat het schuldgevoel dan ook als een bom bij mij in. De loyaliteit die ik naar mijn ouders voel wanneer ik uitleg wil geven aan mijn persoonlijke ervaringen met mishandeling, raakt me aan in het wantrouwen naar de wereld om mij heen;

Wat als mensen mijn ouders vervelend zullen gaan behandelen? Wat als ik door te delen me weer onveiligheid ervaar? Wat als ik mijn ouders verdrietig maak door te vertellen dat hun manier van opvoeden mij heel veel pijn heeft gedaan? Wat als…

Een vraag waar ik geen antwoord op heb.

Toch kies ik er voor om ook dit schuldgevoel te omarmen. Juist door mezelf die erkenning te geven ontstaat er ruimte. En die ruimte biedt weer de mogelijkheid om terug te gaan naar waar ik wil zijn; Ik wil een stem zijn voor alle kinderen die hun leed in stilte moeten dragen!


2017-04-2512:00 PM

We hebben ons erin vergist dat 6 mei nog in de vakantieperiode valt. Dus geen goed tijdstip voor een Meet & Greet! Vandaar dat we besloten hebben de Meet & Greet naar september te verplaatsen.

Alle aangemelde ambassadeurs en belangstellende gasten worden persoonlijk hiervan op de hoogte gesteld.

Mocht je eerder kennis willen maken met NO KIDDING ben je van harte welkom om een vergadering van het projectbureau bij te wonen. Je kunt dan mailen naar secretariaat@nokidding.nl


2017-04-128:00 AM

Tijdens een opkomst van de scouting viel het mij op dat één van de leden erg emotioneel reageerde op situaties waarbij ze zich afgewezen voelde. Intens verdrietig en vooral boos zonderde het meisje zich af door op de gang te staan. Ik heb haar in de gaten gehouden door af en toe even te peilen hoe het ging en aan te geven dat ze bij mij terecht kan wanneer ze wil praten.

Na het afsluiten stortte het kind in. Ze voelde zich niet veilig genoeg om naar huis te gaan omdat één van haar ouders op de gang boos keek terwijl ik met het kind zat te praten. Tussen de tranen door en vertellen waar ze bang voor is hield ze nauwlettend haar ouder in de gaten. Dat was voor mij het moment om alles om mij heen te vergeten en me volledig te richten op het meisje voor mij, die ineengedoken haar angst en dagelijkse leed durfde te delen.

Pas op het moment dat de emotie was afgezakt en ze tot rust was gekomen heb ik haar met haar vriendinnetjes op de gang laten wachten.

Op dat moment kwam de desbetreffende ouder binnen met de armen over elkaar geslagen, verhaal halende wat er zojuist achter de gesloten deur werd besproken.

In alle rust heb ik gevraagd om te gaan zitten met haar partner erbij. In alle rust kon ik delen wat ik vanavond had waargenomen. In alle rust heb ik kunnen luisteren naar de ouder en partner die in een lastige situatie zitten en de kinderen als lastig ervaren. Ik ben niet ingegaan op de verwijten over het gedrag van het meisje maar heb benoemd dat het me opviel dat de situaties die zich voordeden, een reactie gaven van intens verdriet rondom afgewezen worden. Tijdens stilvallen en een gebogen hoofd vroeg ik of het goed ging met de ouder en of ik wat kon betekenen. Na het gesprek heb ik aangegeven dat de ouder altijd bij me kan en mag komen om te praten over de situatie waar men in verkeert.

Toen ik de deur sloot en door het raampje naar buiten keek zag ik het gezin staan. De ouder keek mijn richting op en maakte zichtbaar een keus; De keus om de kinderen een kus op het voorhoofd te geven in plaats van de emotie het woord laten voeren.

In de auto naar huis kwam het volle besef: Ik ben een held! En dankzij NO KIDDING was ik in staat om mijn rust bij elke stap te bewaren en niet te oordelen! 


2017-03-307:00 AM

Op 27 maart verscheen er een artikel in de Stentor waarin Fokke Witteveen (bestuurder van Trias Jeugdhulp) pleit voor een netwerk tussen scholen, Jeugdzorg, en sociale wijkteams met docenten, die als eersten problematiek bij hun leerlingen kunnen signaleren.

NO KIDDING vindt dat vanuit haar preventieve werkwijze een goede gedachte, maar ziet wel een belangrijke voorwaarde. Veel docenten voelen zich namelijk erg ongemakkelijk bij dit onderwerp. Bij hen roept het vragen op als; Wat moet ik doen in zo’n situatie? Kan ik er wel mee omgaan en wat als het niet klopt? Met als gevolg de neiging om weg te kijken. Daar moet allereerst iets aan worden gedaan.

NO KIDDING biedt interactieve workshops aan die erop gericht zijn deze ‘kramp’ bij docenten weg te nemen. Ze laten zien dat je altijd iets kunnen betekenen voor een kind. En hoe belangrijk hun rol als docent is om deze kinderen positieve ervaringen mee te geven naast alle negatieve waar ze dagelijks mee te maken hebben.
Een docent kan middels kleine gebaren een held zijn voor deze kinderen wat verstrekkende positieve gevolgen kan hebben voor hun toekomst. Wat een mooie uitdaging.


Credits

Copyright © 2017 No Kidding • Built with Concrete5 CMS • Theme by Kevin Tai Sign In