Nieuws

2017-04-2512:00 PM

We hebben ons erin vergist dat 6 mei nog in de vakantieperiode valt. Dus geen goed tijdstip voor een Meet & Greet! Vandaar dat we besloten hebben de Meet & Greet naar september te verplaatsen.

Alle aangemelde ambassadeurs en belangstellende gasten worden persoonlijk hiervan op de hoogte gesteld.

Mocht je eerder kennis willen maken met NO KIDDING ben je van harte welkom om een vergadering van het projectbureau bij te wonen. Je kunt dan mailen naar secretariaat@nokidding.nl


2017-04-128:00 AM

Tijdens een opkomst van de scouting viel het mij op dat één van de leden erg emotioneel reageerde op situaties waarbij ze zich afgewezen voelde. Intens verdrietig en vooral boos zonderde het meisje zich af door op de gang te staan. Ik heb haar in de gaten gehouden door af en toe even te peilen hoe het ging en aan te geven dat ze bij mij terecht kan wanneer ze wil praten.

Na het afsluiten stortte het kind in. Ze voelde zich niet veilig genoeg om naar huis te gaan omdat één van haar ouders op de gang boos keek terwijl ik met het kind zat te praten. Tussen de tranen door en vertellen waar ze bang voor is hield ze nauwlettend haar ouder in de gaten. Dat was voor mij het moment om alles om mij heen te vergeten en me volledig te richten op het meisje voor mij, die ineengedoken haar angst en dagelijkse leed durfde te delen.

Pas op het moment dat de emotie was afgezakt en ze tot rust was gekomen heb ik haar met haar vriendinnetjes op de gang laten wachten.

Op dat moment kwam de desbetreffende ouder binnen met de armen over elkaar geslagen, verhaal halende wat er zojuist achter de gesloten deur werd besproken.

In alle rust heb ik gevraagd om te gaan zitten met haar partner erbij. In alle rust kon ik delen wat ik vanavond had waargenomen. In alle rust heb ik kunnen luisteren naar de ouder en partner die in een lastige situatie zitten en de kinderen als lastig ervaren. Ik ben niet ingegaan op de verwijten over het gedrag van het meisje maar heb benoemd dat het me opviel dat de situaties die zich voordeden, een reactie gaven van intens verdriet rondom afgewezen worden. Tijdens stilvallen en een gebogen hoofd vroeg ik of het goed ging met de ouder en of ik wat kon betekenen. Na het gesprek heb ik aangegeven dat de ouder altijd bij me kan en mag komen om te praten over de situatie waar men in verkeert.

Toen ik de deur sloot en door het raampje naar buiten keek zag ik het gezin staan. De ouder keek mijn richting op en maakte zichtbaar een keus; De keus om de kinderen een kus op het voorhoofd te geven in plaats van de emotie het woord laten voeren.

In de auto naar huis kwam het volle besef: Ik ben een held! En dankzij NO KIDDING was ik in staat om mijn rust bij elke stap te bewaren en niet te oordelen! 


2017-03-307:00 AM

Op 27 maart verscheen er een artikel in de Stentor waarin Fokke Witteveen (bestuurder van Trias Jeugdhulp) pleit voor een netwerk tussen scholen, Jeugdzorg, en sociale wijkteams met docenten, die als eersten problematiek bij hun leerlingen kunnen signaleren.

NO KIDDING vindt dat vanuit haar preventieve werkwijze een goede gedachte, maar ziet wel een belangrijke voorwaarde. Veel docenten voelen zich namelijk erg ongemakkelijk bij dit onderwerp. Bij hen roept het vragen op als; Wat moet ik doen in zo’n situatie? Kan ik er wel mee omgaan en wat als het niet klopt? Met als gevolg de neiging om weg te kijken. Daar moet allereerst iets aan worden gedaan.

NO KIDDING biedt interactieve workshops aan die erop gericht zijn deze ‘kramp’ bij docenten weg te nemen. Ze laten zien dat je altijd iets kunnen betekenen voor een kind. En hoe belangrijk hun rol als docent is om deze kinderen positieve ervaringen mee te geven naast alle negatieve waar ze dagelijks mee te maken hebben.
Een docent kan middels kleine gebaren een held zijn voor deze kinderen wat verstrekkende positieve gevolgen kan hebben voor hun toekomst. Wat een mooie uitdaging.


2017-03-1512:00 PM

Eva, een van onze ambassadeurs heeft er voor gezorgd dat een groot aantal van haar collega’s van het advocaten kantoor Clifford Chance in Amsterdam hun kerstkado, in totaal € 3550,- hebben gedoneerd aan NO KIDDING.

Geweldig Eva, dat je dit enthousiasme op jouw werk hebt los weten te maken!
Hieronder de bedankbrief die Eva aan haar collega’s heeft geschreven.

Dear all,

Wowwww, I am really astonished to see the amount and number of colleagues who choose to contribute their Christmas gift to NO KIDDING Stop Kindermishandeling! "The 2016 Charity.
So first of all I would like to thank everyone who voted for NO KIDDING Stop Kindermishandeling! to be the 2016 charity, without those votes this was never possible. Lees meer

And second, a big big thank you to all the colleagues who contribute their Christmas Gift to NO KIDDING Stop Kindermishandeling! I am a really proud and grateful ambassador/volunteer of NO KIDDING Stop Kindermishandeling! for nearly five years now, and to see that so many of you choose my organization makes me even more proud and grateful.

In the Netherlands each year 320.000 children are abused, neglected or sexual abused. They miss the basic foundation for a later fulfilled life. And that is what makes us sick, children are our future!

Our focus at the moment is to learn students of the PABO to work with our unique prevention method. A successful road, but also a strategy to enter primary schools where all children can feel safe even when the home situation is violent.

We use your donation for this PABO project. For € 350,00 we can educate 30 students, so with this more than generous donation we will make this a very successful project.

So once again thank you so much to all of you, and if you have any questions or maybe you suspect child abuse in your surroundings, please feel free to contact me.

Best regards,  

Eva


2017-03-159:00 AM

Wanneer het koude weer buiten omslaat in de lente, en de laatste briesjes koude wind mijn wangen aaien, denk ik nog heel vaak terug aan toen, en voel ik weer die kou. Dan verkrampt mijn maag en spannen mijn spieren zich. Dan ruik ik weer een muffe lucht en krijg ik rillingen over mijn hele lijf. Dan voel ik mij even alleen op de wereld, alsof er niemand is die van mij houdt, dan heb ik het gevoel dat ik geen waarde heb, en dat de kou mij verstikt. Ik voel mij dan vies en vettig. Ik kan dan heel snibbig reageren op anderen. Ik word bitter en wens haast dat anderen zich net zo ellendig voelen als ik.
Ik slaap onder drie muffe, oude dekens in mijn vuile slaapkamer. Overal ligt vuile was, huiswerkbladen, lege flesjes drinken en onafgemaakte schoolprojectjes.

Wanneer ik uitadem ontstaan er wolkjes damp bij mijn mond. Ik sta op en sla een deken om mij heen. Ik kijk uit het raam, dat met ijsbloemen bedekt is, en zie dat buiten de wereld net zo koud is als in ons huis.
De rekeningen zijn niet betaald, de ketel is stukgegaan door gebrekkig onderhoud, een monteur kost geld.
Ik heb al twee weken niet gedoucht, de laatste keer heb ik mij kunnen wassen bij een vriendin; toen ik de stoute schoenen aantrok en al bevend vroeg of ik bij hun thuis douchen mocht.
Toen de warme stralen al het vuil van mijn lijf afspoelden voelde ik mij gelukkiger dan ik mij in tijden had gevoeld! En toen ik met nat, lekker geurend haar in de verwarmde woonkamer zat, haar ouders mij warme chocomel gaven en mij vroegen of ik mee wilde eten, was het net of ik mij door toeval in een luxe hotel bevond. Het moment dat er voor mij extra eten op mijn bord werd geschept, en ik een warme lach kreeg voelde ik het; er werd voor me gezorgd!

Mijn verstand kon er niet bij komen dat mijn eigen ouders niet konden opbrengen voor mij te zorgen, zoals deze warme mensen dat wel konden. Hier was ik wél belangrijk, hier werd er naar mij geluisterd als ik iets zei, werd er gelachen om mijn grapjes, hier werd ik geliefd. Het was erg eng en spannend maar ook heerlijk en veilig tegelijkertijd.
 Ik kon op dat moment nog niet weten dat ik vrijwel mijn gehele puberteit, ieder vrij momentje dat ik had, bij deze mensen door zou brengen en mocht genieten van de liefde die zij mij onvoorwaardelijk gaven. Zo werd mijn vriendin als een zusje voor mij. Haar ouders mocht ik uiteindelijk zelfs ‘papa’ en ‘mama’ noemen. En al hadden zij ook zo veel problemen in hun gezin, altijd stond ook voor mij de tafel gedekt.
Mijn vriendin kreeg in mij een maatje om de problemen thuis aan te kunnen. Om met haar ouders te praten als het even niet ging. En ik kreeg een toevluchtsoord waar de koelkast altijd vol was, en waar met interesse werd geluisterd naar hoe mijn dag was geweest. Ik nodigde haar zelfs bij mij thuis uit. Zo goed als ik met haar ouders kon, zo goed kon zij met de mijne.
Onze vriendschap was vol begrip voor elkaar, en we stonden samen sterk tegen onze ouders, konden elkaars gezin gebruiken voor wat wij thuis tekort kwamen.

Wanneer het koude weer buiten omslaat in de lente, en de eerste warme zonnestralen mijn gezicht bereiken, denk ik nog heel vaak terug aan toen, en krijg ik lentekriebels in mijn buik. Ik denk aan mijn vriendin, en hoe we bij elkaar even konden zijn precies zoals we waren. Hoe we bij elkaar konden vinden waar we zo naar verlangden.
Ik denk dan aan hoe ik even bij dat warme gezin mocht horen, ook al was ik niet hun eigen bloed. Aan hoe zij mij warmte gaven in de kou van mijn leven. Niet alleen met die heerlijke, warme douche of die warme beker chocomel; Die warmte haalt het in waarde nooit bij de liefde die ze mij op dat moment gaven. En diè herinnering, verwarmt mij van mijn kruin tot in mijn tenen! 


Credits

Copyright © 2017 No Kidding • Built with Concrete5 CMS • Theme by Kevin Tai Sign In