DAVINA 37 jaar

ALS KIND

Ik kon vroeger nooit wat goed doen. Ik kreeg vaak te horen dat ik een hoer was. Wat daar de betekenis precies van was, leerde ik jaren later. Als ik thuis kwam ,werd ik gelijk door mijn moeder geslagen om alles wat ik 'weer' verkeerd had gedaan. Ze zei dan: “wacht maar tot ik je vader heb verteld wat je hebt gedaan”.  Soms moest ik de glassplinters uit mijn huid halen. In die jaren heb ik geleerd om van die pijn te gaan houden. Ik vond het normaal dat ik zo werd behandeld. Zowel geestelijk als lichamelijk.

Kinderen op school vonden mij vreemd, want ik was stil, verlegen, teruggetrokken en altijd bang om met dat ‘onderbuikgevoel’ van school weer naar huis te lopen. Wetende dat ik thuis zoveel huishoudelijke klussen moest doen en als ik wat vergat ik weer slaag zou krijgen. Ik nam nooit graag vriendinnen mee. Mijn beste vriendin in die tijd vertrouwde ik mijn geheimen toe en ik weet nog toen ik aan het puberen was, dat zij voor mij opkwam omdat mijn zogenaamde moeder mij weer eens hoer noemde. Zo´n jong meisje en ze zei dat ik geen hoer was en dat mijn moeder eens normaal moest doen. De angst dat mijn vriendin wat zou overkomen, vond ik eng want mijn stiefmoeder kwam op haar afgestormd, dus zei ik: ‘ga jij maar naar huis ik red mij wel’.

‘Jij mag nooit meer met die mensen omgaan’. Een standaardzin die ik kreeg te horen als mensen te veel toenadering zochten. Ik voelde mij alleen en raakte zo gewend aan het vernederen en het slaan dat ik niks meer voelde. Ik lachte zelfs als ze mij sloeg, maar hoe meer ik lachte hoe harder de klappen. Er werden spiegels in mijn gezicht kapot geslagen om te laten zien hoe chagrijnig ik keek. Het heeft jaren geduurd voordat ik leerde dat dit niet normaal was. Ik was 16 jaar toen mij werd verteld dat je ook anders kon omgaan met mensen. 

TOT NU

Ik ging compenseren en wilde de beste zijn, maar ik had een lage opleiding genoten. Dus toen ik oud genoeg was om te gaan werken, richtte ik mij op mijn carrière. Door heel hard werken bereikte ik een goede functie op kantoor, maar ook dit had gevolgen. Ik raakte depressief en al het onverwerkte leed en verdriet kwam in één keer naar boven. Ik heb veel therapie moeten volgen en nu kan ik eindelijk weer normaal leven en het leven weer wat toelachen. Het is door mijn jeugd altijd moeilijk geweest om normale relaties op te bouwen maar ook hierin onderga ik een verwerking en het gaat steeds beter.  

DE TOEKOMST

Nu probeer ik mij ook te richten op wat er om mij heen gebeurt en als ik in aanraking kom met kinderen die ook in zo'n situatie zitten, probeer ik de mensen in hun omgeving hiervan bewust te maken. Ik laat hun zien wat ze kunnen doen en stimuleer hen met elkaar erover te praten. Het gaat niet om de oplossing, maar dat je er met elkaar de ogen niet voor sluit. Een vriendelijk woord tegen het kind, een aai over zijn bol of vragen hoe het ermee gaat, kan al zo'n groot verschil maken. NO KIDDING is zo’n organisatie die een verschil probeert te maken en daarom ben ik zo blij dat er in deze tijd wel mensen zijn die zich het lot aantrekken van een kind.

Credits

Copyright © 2017 No Kidding • Built with Concrete5 CMS • Theme by Kevin Tai Sign In