MARCELLA 35 jaar

Ik besta en heb het recht te bestaan! Dat is wat mijn psycholoog mij leerde, toen ik op 17-jarige leeftijd mijn thuissituatie ontvluchtte en in een kindertehuis terecht kwam. Het heeft mij 7 jaren gekost voordat ik die zin hardop van een berg durfde te schreeuwen…              

ALS KIND 

Mijn ouders zijn gescheiden toen ik 4 jaar was. Daarna is mijn moeder hertrouwd en heb ik jarenlang geleefd onder een andere naam. Letterlijk en figuurlijk werd mijn identiteit door mijn moeder en stiefvader gestolen! Veiligheid, geborgenheid en liefde ontbraken in mijn jeugd. De mishandelingen vonden vaak ‘s avonds plaats. Ik werd daardoor bang in het donker en dat wisten ze. Als ik stout was geweest, ging ook het nachtlampje in de gang uit. Huilend smeekte ik of er een lichtje aan mocht blijven, anders kon ik niet slapen.´Dan slaap je toch niet', was het brute antwoord! Vele nachten heb ik wakker gelegen. Het was een machtsstrijd die ik niet kon winnen. Dan sleepte mijn stiefvader mij of mijn broers uit de kamer en ranselde ons af. Mijn moeder heeft nooit ingegrepen! Ik voelde daarentegen een soort verplichting om voor mijn broers te zorgen. Ik luisterde altijd naar ze, troostte ze en bracht ze stiekem eten of drinken. Gedurende mijn middelbare schoolperiode was ik een timide meisje. Ik bleef dagelijks tot 17:00 uur op school, huiswerk maken was mijn redding. Eerder naar huis durfde ik niet. Bang voor de klappen en de vernederingen. Ik was niet goed genoeg vertelde mijn moeder mij dagelijks. Op een dag was ik het zat en wilde ik uit het leven stappen. Toen ik dat toch niet deed, wilde mijn moeder het plan wel doorzetten. Met een gebroken fles wijn wilde zij mijn keel doorsnijden. Ik ben ontsnapt, terwijl mijn broertje in zijn pyjama mijn moeder op straat probeerde tegen te houden..

TOT NU

Door het verblijf in het kindertehuis, heb ik ervaren dat er een leven is zonder druk, zonder mishandeling en vooral zonder angst. Dat leven wilde ik voortzetten, met mijn eigen keuzes en vechtend voor mijn eigen dromen. Ik besloot te breken met mijn moeder en dat was de beste keuze ooit. Ik was vrij! Ik kwam erachter dat ik goed was in sport en studeren. Ik koos een opleiding waarbij ik met mensen kon werken en genoot ervan. Ook blonk ik uit in sport. Voetbal werd mijn grote passie. Helaas had ik wel moeite met het aangaan van vriendschappen/relaties. Nog steeds ontdek ik andere vormen van liefde krijgen en geven, dan ik gewend ben geweest. Grote relationele angst, realiteitsvervalsing en angst voor krenking hebben lang een rol gespeeld. Maar dankzij jarenlange therapie heb ik geleerd wat leven is! Als cadeau voor de afronding van mijn therapie besloot ik, op 24 jarige leeftijd, in mijn eentje af te reizen naar Indonesië. Daar voelde ik me vrij en schreeuwde vol overtuiging van een berg:" ik besta!" Ik voelde dat echt, vond het geluk in mijzelf en keerde terug met de wetenschap dat ik de wereld aankon. En dat kan ik ook, nu en voor altijd...

DE TOEKOMST

Met die kracht wilde ik mij inzetten voor een organisatie die het welzijn van kinderen als prioriteit heeft…en dat is NO KIDDING. Als ervaringsdeskundige kijk ik met een scherp oog naar wat er voor kinderen beter kan. Ik voel me erg betrokken bij kinderen die, op een of andere manier, niet mee kunnen komen in de maatschappij en hulp nodig hebben. Ik schenk hun positieve aandacht en steun ze! Sinds kort is mijn cirkel rond. Ik draag mijn eigen geboortenaam weer en heb mijn identiteit terug, letterlijk en figuurlijk. Tevens sta ik op het punt zelf aan iemand het leven te geven. Je bent meer dan welkom en ik zal je altijd liefhebben. Zoals ik ook hoop dat alle kinderen liefde zullen ervaren…

Credits

Copyright © 2017 No Kidding • Built with Concrete5 CMS • Theme by Kevin Tai Sign In