WHARIE  36 jaar

ALS KIND

Wanneer ik terug denk aan vroeger, dan leefde ik in een koude, benauwde en beangstigende omgeving. Niet dat het huis of mijn kamer angstaanjagend waren. Voor de buitenwereld leken we een gewoon gezin.

Maar degene die iets verder keek, zag al snel dat er dingen waren die niet klopten.

"Gelukkig" waren er maar weinig mensen die verder konden kijken, want de sociale kring van mijn ouders was heel erg klein.

Als kind was de wereld waarin ik leefde, mijn realiteit, de enige wereld die ik kende. Ik heb lang gedacht, dat alles wat fout ging in het leven van mijn ouders mijn schuld was en dat ik hun geld, tijd en ruimte niet waard was. Dagelijks werd ik eraan herinnerd hoe lastig ik was, hoe egoïstisch, hoeveel geld ik kostte en hoezeer ik hun geluk in de weg stond.

Ik was immers het restant uit een eerder huwelijk. Een huwelijk met een man die het daglicht volgens mijn moeder niet waard was en tegen wie vooral gevochten moest worden. Met mij als inzet.

Op de vraag, die ik hortend, stotend en snikkend  stelde, of ze wel van mij hielden werd ik als antwoord door het huis geschopt. Ik kreeg toch te eten, ik werd toch gekleed? Hoe durfde ik het in mijn hoofd te halen zoiets te vragen?

Een knuffel en een compliment raakte ik ontwend. Hierdoor verstijfde ik en wuifde ik dit weg. Ik kreeg last van chronische hyperventilatie en huilde mezelf met regelmaat in slaap.

Ik weet nog dat ik op een avond in mijn bed lag en me zo alleen voelde, dat ik hoopte dat dit alles ooit ergens goed voor zou zijn. Ik zou er alles aan doen om er voor te zorgen dat mensen zich nooit zo alleen zouden hoeven voelen als ik.

Wat voor mij cruciaal is geweest in mijn ontwikkeling is, dat ik veel op straat speelde met andere kinderen. Als sleutelkind werd ik ook uitgenodigd bij andere kinderen thuis, waardoor ik zag dat het ook anders kon.

Toen ik naar de middelbare school ging werd het mijn mentor al snel duidelijk dat de druk vanuit huis te groot was.  School werd mijn thuis. School werd de plek waar ik kon lachen, waar ik kon huilen, waar ik kon presteren en waar ik als persoon gewaardeerd werd.

Wanneer ik weer teveel werd voor mijn moeder, ging ik naar een vriendin of naar mijn vader. In het begin ging ik nog terug, tot ik het zat was. Ik wilde rust.

Zo ben ik via JOJO(jongerenopvang) in een huis geplaatst waar ik zelfstandig zonder geruzie kon wonen. Tenminste dat dacht ik, want hoewel ik probeerde te werken aan het herstel van de relatie met mijn moeder, werd  het al snel duidelijk dat ze niet wenste mee te werken. Bloemen werden in de kliko gegooid en een brief werd geretourneerd met de tekst: 'ik heb geen dochter meer'. Gelukkig had ik mijn school, mijn bijbaantje en mijn vrienden.

Mijn oma heeft ervoor gezorgd dat na 8 jaar mijn vader en moeder weer met elkaar gingen praten.

Ik was in de 1000e hemel want mijn ouders spraken eindelijk weer met elkaar.

Ik dacht:"inpakken en wegwezen", nu komt het allemaal goed....... Maar helaas was ik nog steeds erg afhankelijk van de goedkeuring van mijn moeder.

Dus toen mijn moeder mij wederom wegstuurde, stortte mijn wereld in. Ik ging bij mijn toenmalige vriend en zijn ouders wonen. Ondertussen was ik geslaagd voor de HAVO en aangenomen op de kunstacademie.

En toen...stortte ik als kaartenhuis in elkaar. Het enige wat ik nog kon, was voor me uitstaren. Niets boeide me meer tot mijn beste vriendin tegen me zei: ''Je bent niet de enige op deze planeet''! Ik schrok wakker en ben hulp gaan zoeken.

TOT NU

Dat was het begin van een lange weg met ups en downs. Ik zie mijn jeugd nu in een andere context.

Ik voel nog mee met het kind dat ik was, dat niet begreep waarom de dingen gebeurden zoals ze gebeurden en verlangde naar liefde en genegenheid. Maar boos ben ik niet meer. Toen ik eenmaal besefte dat ik niet zo ellendig en onwaardig was, begreep ik beter waaruit het gedrag van mijn ouders en mijn vader is ontstaan.

Jammer dat mijn moeder niet de confrontatie met haar verdriet is aangegaan. Nu ik besef dat haar gedrag niet mijn schuld was is, voel ik compassie en liefde naar haar en mijn stiefvader. Ook is de band met mijn vader de afgelopen 10 jaar zeer hecht geworden.

En hoe gaat het nu met mij....? Ik leef, ik geniet, ik speel, ik huil, ik lach en ik knuffel vooral heel graag, want ik ben nog steeds van mening dat niemand zich eigenlijk eenzaam zou mogen voelen.

DE TOEKOMST

Mijn droom voor de toekomst is een warm gezin. Ik durf er eindelijk in te geloven...

Ik kan nu zo in het leven staan, de ouders van mijn vrienden, mijn leraren en de conciërge hebben opgelet. Ik ben dankbaar en blij dat ze dat in mijn geval hebben gedaan en ik wens het ieder kind toe.

Credits

Copyright © 2017 No Kidding • Built with Concrete5 CMS • Theme by Kevin Tai Sign In