Column Marieke

04.10.2018

Ze is trots op mij!

Als jong meisje ben ik begonnen met mijn gevoel tot in het puntje van mijn ziel detail te geven via pen en papier. Dat hielp mij om mijn gedachten te ordenen en inzicht te krijgen in momenten dat ik alleen was met mijn verdriet.

Eenmaal begonnen met de interne opleiding bij NO KIDDING werd ik me bewust van mijn doel: Ik wil een stem zijn voor alle kinderen die hun leed vandaag de dag in stilte met zich meedragen. Met het besef dat ik die stem tot uiting breng tijdens een interactieve workshop, blokkeert er iets in mij. Mijn gedachten gaan hierin meerdere kanten op en ik raak verward van mijn eigen denken.

Ik heb begrip voor de kant van mijn vader die altijd zei: “Ik heb potjes met dekseltjes waar je van af moet blijven. Potjes met dekseltjes die bij openen een lading aan pijn en verdriet zullen luchten”. Ik begrijp de angst voor de confrontatie met die ontlading. Die ontlading waar ik zelf doorheen heb geworsteld om vandaag de dag mijn ervaringen om te kunnen zetten in kracht. Ik voel compassie omdat ik zo goed begrijp hoe moeilijk het kan zijn om de verstikkende boeien van eigen ervaringen te doorbreken!

Ik voel me daar tegenover intens rot dat ik, ondanks dat ik in dat proces van confrontaties aangaan ben gegroeid, het verleden een podium geef en de wijde wereld deelgenoot maak van wat er bij ons gezin achter gesloten deuren afspeelde. Ik voel me bijzonder kwetsbaar en neig er naar om de keus te maken de stilte die ik zo gewend ben om mijn verdriet eenzaam te dragen, te omarmen.

Ineens krijgen de woorden op papier een andere dimensie. Ik spreek ze uit en duik in het gevoelsleven van dat angstige meisje, genesteld in de kern van mijn ziel. Dat angstige meisje dat bang is voor de wereld om haar heen. De wereld die onbekend is omdat dit angstige meisje, mijn volledige ik in mijn jeugd, niets anders gewend is dan dat de mensen waar ik het meest van hield, mij het hardst wisten te raken. Fysiek en mentaal wantrouwend naar de wereld om mij heen.

Het hardop uitspreken van mijn ervaringen als meisje; daadwerkelijk laten zien wat het gevoelsleven van dat kleine angstige meisje fysiek met mij doet, het aanspannen van mijn spieren, duidelijk zichtbaar voor de mensen om mij heen, de brok in mijn keel die spreken lastiger maakt, de trillende handen die krampachtig in elkaar zijn verweven, mijn ogen die zoeken naar een uitweg om te kunnen vluchten voor die pijn. Ogen gevuld met tranen die wanhopig een weg naar buiten proberen te vinden. De weg naar buiten waarin ik ineens ervoor kies om volledig gezien te worden.

Op het moment dat ik de keus heb gemaakt dat ik gezien en gehoord mag worden, slaat het schuldgevoel als een bom bij mij in. De loyaliteit die ik naar mijn ouders ervaar nu ik in het gevoelsleven van dat meisje zit, raakt me aan in het wantrouwen naar de wereld om mij heen. Wat als ze mijn ouders vragen wat er aan de hand is? Wat als ze mij niet kunnen helpen? Wat als ik door te delen nog onveiliger ben? Wat als ik papa en mama verdrietig maak door te vertellen dat hun manier van opvoeden mij heel veel pijn doet? Wat als?

Wanhopig op zoek naar een reden om te kiezen voor stilte ervaar ik wat mijn lichaam met me doet; een knoop in mijn maag, een rilling over mijn rug. Ik voel vanuit mijn buikstreek een onaangenaam gevoel naar mijn borst trekken alsof er een stuk prikkeldraad in mijn lijf langs mijn organen schuurt en zijn weg naar boven allesvernietigend aflegt. Om vervolgens in mijn borstkast tegen een muur van emoties op te knallen waardoor er een ravage ontstaat van innerlijke pijn. Ik voel hoe mijn hartslag versnelt en een weg naar boven zoekt; vanuit mijn borstkast waar de ravage van het prikkeldraad pijnlijke herinneringen aan flarden heeft getrokken. Naar mijn keel waar mijn stem dezelfde doorgang neemt. Mijn stem die hoorbaar de weg naar buiten vindt maar hapert door de angstige weg die zojuist is afgelegd. Mijn hartslag naar mijn hoofd, waar een orkaan ontstaat van gedachten die de tranen terug willen sturen, en de kloppende pijn vanuit mijn hart,  die een uitweg naar ontlading zoeken. En ik klap dicht. Ik zit zo verstrikt in mijn interne worsteling dat ik niet meer weet welke woorden ik hieraan kan geven.

Op dat moment ervaar ik mij veilig door de warme woorden van Friso. Hij moedigt mij aan om naar een specifiek moment te gaan als meisje en geeft mij de ruimte. Wat wil je ons zo graag vertellen? Met die woorden voel ik me gezien. Ik merk dat het kleine meisje in mij zich hiermee veilig genoeg voelt om te gaan delen. Er is zomaar iemand die aangeeft graag te willen horen wat ik te vertellen heb! En ik begin te vertellen over een moment waarop ik intens veel angst voel, voorbereidend op wat komen gaat:
Het moment dat ik in bed lig in de kamer naast die van mijn zus. Het moment waarop ik mijn vader na een dag hard werken thuis hoor komen. Het oh zo bekende geluid van zijn klompen die een kloppend geluid op de vloer maken in de woonkamer onder mij. De woorden die hij met mijn moeder heeft over of zijn kinderen zich vandaag hebben gedragen. Het eerlijke antwoord dat we (mijn zus, broertje en ik) ook vandaag wel wat lastig konden zijn en de daaropvolgende opmerking van mijn moeder “maar je laat ze nu met rust!”
Het moment dat ik gestommel hoor in de hal onder aan de trap.

Het besef dat hij ook vandaag weer naar boven zal komen om ons uit de veilige warme omgeving van ons bed te halen. En ik kruip krampachtig nog wat verder onder de dekens. Ik hoor de voetstappen op de trap, doordrenkt van woede die op zoek gaan naar dat stukje ontlading. De deurklink die in de kamer naast mij met een klap naar beneden gaat en in een fractie van een seconde de klap die de huid van mijn zus, hoorbaar, raakt. Ik hoor mijn zus schreeuwen, huilen en de klappen ontvangen die door merg en been gaan, elke keer als zijn hand haar blote huid weet te raken. Vanuit het niets is het, op gedempt snikken van mijn zus na, ineens stil.                                                                     

Ik durf niet onder mijn deken vandaan te komen en doe net of ik slaap. Zal hij mij vandaag met rust gaan laten? Tot ik de klap hoor van de deur die dichtgetrokken wordt. De stap hoor die naar mijn kamer gaat. De zware adem van de inspanning die zojuist is geleverd met alleen nog de dichte deur tussen ons in. Ik ben muisstil op het bonken van mijn hart na.

Maar hij vergeet ook vanavond niet zijn eindfinale op mijn huid te laten klinken. Ik heb mijn ogen dicht en span al mijn spieren aan. Voel hoe de deken wordt weggetrokken en de windvlaag die zijn krachtige arm aanmaakt. De klap komt hard aan en snijdt door elke cel die zich in mijn huid bevindt. Ik adem diep in maar blijf stil en ondervind waar ik ook vandaag weer niet aan kan ontsnappen...       

De feedback die ik krijg van de groep raakt mij diep in de positieve zin. Nog volledig in het gevoelsleven van dat meisje dat in bed ligt te wachten op wat komen gaat, krijg ik hartverwarmende en zorgzame woorden. Ik mag toestaan dat dit meisje er is. Ik hoef me niet schuldig te voelen om het delen van deze ervaring maar ik mag daarentegen trots zijn op het grootse gebaar dat ik geef door te spreken voor al die kinderen die gisteren, vandaag en morgen stil blijven omdat het voor hen de gewoonte van de dag is om zich onveilig te voelen.

Vanuit deze feedback en de tranen die ik laat vloeien om het warme gevoel van al die liefdevolle mensen om mij heen, wordt de vraag gesteld of ik mijn held kan benoemen.
Mijn held. Wat een verschil wist zij te maken, zeg!

Ik merk direct een verschil in mijn belevingswereld. De spanning die zich nog geen 5 minuten geleden opbouwde in mijn lichaam glijdt van mijn schouders af als een licht veertje dat zijn weg naar beneden zoekt. Ik begin van binnen te gloeien en word enthousiast. Mijn hoofd is helder en mijn hartslag is kalm. Ik merk dat ik mijn rug recht en mijn schouders naar achter trek, mijn kin omhoog. Vol trots benoem ik wie het verschil voor mij wist te maken:
Mijn heldin die ik vanaf mijn 5e tot aan mijn 28e als mijn turnlerares heb gekend. Zij die mij ziet voor wie ik ben en mij in mijn kracht wist te zetten door mijn talenten te benoemen. Zij die elke wedstrijd aanwezig was en mij steunde; die bemoedigende peptalk voor de strijd los zou barsten, de high five wanneer mijn oefening was voltooid, “goed gedaan lieverd” wanneer de wedstrijd was afgelopen. En elke keer wanneer ik op dat podium stond met een blinkende medaille om mijn nek, zag ik haar staan en zag ik: Ze is trots. Trots op haar meisje die dat podium weer heeft weten te behalen!

In het volle besef dat ik iemand had in mijn leven die mij zag en volledig belangeloos liefde uit had te delen, voel ik de tranen over mijn wangen lopen. Ik stond er niet alleen voor en haar liefdevolle benadering heeft mij door de jaren heen gesleept, heeft mij een vrouw gemaakt die de keten van het estafettestokje heeft kunnen doorbreken! Het heeft van mij een vrouw gemaakt die liefdevol naar de wereld om haar heen kan kijken. Haar liefde in mijn vertaling, vandaag de dag.

Marieke 

Credits

Copyright © 2018 No Kidding • Built with Concrete5 CMS • Theme by Kevin Tai Sign In