Column Melissa

02.13.2018

Ik ben een overleefster

Ik ben een overleefster, een overleefster van jarenlang seksueel geweld, een overleefster van jarenlang verbaal geweld. Jaren vol met angsten, vol met verdriet en pijn. Het niet snappen, denken dat het normaal is. En hoewel het inmiddels al een aantal jaar geleden is, kan ik het me nog herinneren alsof het net gebeurd is. De intense angst, het verdriet dat met niemand gedeeld kon worden, de pijn die dwars door alles heenging… Het is er nog dagelijks, bij bijna alles wat ik doe. Als ik naar het toilet ga in een openbare ruimte, dan haal ik opgelucht adem op het moment dat ik de deur op slot gedraaid heb. Als ik met de trein naar mijn ouders reis, dan slaat mijn hart vijftig slagen harder als de trein op een bepaald station stopt. Bang, doodsbang ben ik dan dat hij in zal stappen, of dat zijn vrouw instapt. De kans is klein, heel klein, dat weet ik, maar toch ben ik iedere keer weer bang, zie ik ertegenop en wil ik het vermijden. Ik heb een poosje omgereisd, alles om maar niet langs dat station te hoeven, maar op een dag besloot ik dat het genoeg was. Hij, de man van de oudste zus van mijn moeder, had lang genoeg alles bepaald in mijn leven.

Ik was zijn bezit en wat hij deed, op feestjes in grote zalen, met toiletruimtes die op slot konden, dat was ons geheimpje. Ik mocht het niet verder vertellen, want anders… En ik, ik geloofde hem, jong en onschuldig als ik was. Ik was een meisje van nog geen tien jaar oud en ik was al zijn bezit. Feestjes werden een marteling en ik had al dagen van tevoren buikpijn. Tot ik ontdekte dat ik ook de macht kon hebben, tot ik ontdekte wat hij niet mooi vond, lelijk vond. Ik ontwikkelde een eetstoornis, want daar had ik controle over. Mijn lichaam deed wat ik wilde: eindeloos gewicht blijven verliezen. Hij vond me niet meer mooi. Er was niets meer om vast te pakken. Voor even, voor heel even, was ik verlost. Van hem, van zijn handen, van zijn daden. Ik bleef afvallen en werd opgenomen op een gesloten afdeling. Ik kreeg sondevoeding en weer werd de controle van mij afgenomen. Ik wist niet beter en de eerste dagen kon ik niet meer vechten. Volledig overgeleverd aan de verpleegkundigen van de afdeling. Volledig op een manier die meer omvat dan enkel de gedwongen sondevoedingen zes tot zeven keer op een dag. Ook daar kwam ik terecht in een web van geheimen, dingen stilhouden en overschreden grenzen. Een plek waar ik beter zou moeten worden, zou moeten kunnen herstellen, veiligheid ervaren… Het werd een hel, een plek waar ik mijn ergste vijand nog niet naartoe zou durven sturen. Het seksueel misbruik ging door, daar waar het stopte bij de man van de oudste zus van mijn moeder, begon het binnen de muren van de gesloten afdeling. Vechten had geen zin, praten ook niet. Zwijgend onderging ik, alles wat deze twee mannen van mij wilden, met mij wilden. Ik wist niet beter. Na drie opnames van in totaal anderhalf jaar bij elkaar, stopte het. Niet omdat zij stopten, maar omdat ik wegging.

Ruim twee jaar ouder, maar zo veel meer beschadigd. Kapotgemaakt, de grond in gestampt. Ik had geleerd dat wat ik wilde er niets toedeed, ik had geleerd dat mijn mening niet belangrijk was. Ik had geleerd dat ik me het beste kon voegen naar wat de omgeving van mij wilde en bij iedereen was ik iemand anders. Ik werd een kameleon en ik werd meesteres in anderen pleasen. Voor iedere situatie, voor ieder persoon, voor iedere plek, had ik een ander masker, een ander kostuum. Ik verloor mezelf, maar wat nog het allermeeste pijn doet, nu in 2018, was dat ik mijn vermogen om voor mezelf te zorgen verloor. Ik kon enkel nog zorgen dat de ander het naar zijn of haar zin had. Ik was niet belangrijk. Mijn lichaam was slechts een ding. Het stond in dienst van anderen. Ik werd een voorwerp, een object, iets wat je zo bij het grofvuil kon zetten als je er klaar mee was of het zat was. Ik werd een ding en tot op de dag van vandaag heb ik moeite met mezelf en mijn lichaam te zien als iets
wat aandacht en liefde verdient. Nog altijd kan ik mijn lichaam maar met moeite warmte en voeding gunnen, gewoon omdat anderen mijn lichaam dat niet gunden. Het was een ding, een voorwerp. Ik werd een lijdend voorwerp. In alle betekenissen van het woord.

Er was een plek, gedurende al die jaren, die veilig was voor mij. Een gebouw, met mensen die mij zagen, mij als persoon en niet als object. Het was mijn middelbare school, de plek waar ik mijn held(in) heb leren kennen. Mijn held(in) die ik tot op de dag van vandaag nog dankbaar ben dat zij er was – en nog is. Ze was mijn held(in), zonder dit te weten. Ik kon bij haar terecht als ik weer eens een paniekaanval had op school, als ik bang was om naar huis te gaan, als het eten niet lukte, dan was zij er. Een weekje Austerlitz en gewoon bizar toeval hebben ertoe geleid dat zij in mijn leven kwam. Zittend op een van de bedden van de docenten, tussen alle kledingstukken en tassen die er op de grond lagen, hield zij mij vast terwijl ik niets anders kon dan huilen. Ik was zo intens bang en verdrietig, maar praten kon ik niet. Nog niet. En toch was zij er, ik hoefde niets te zeggen, ik hoefde enkel maar te onthouden dat ik altijd kon komen praten. Zij zou er dan zijn. Het begin van een bijzondere band. Nog altijd contact, op kraambezoek geweest en aanwezig mogen zijn op de dag dat zij en haar vriend samen in het huwelijksbootje stapten.

Ik ben een overleefster, een overleefster van allerlei vormen van geweld. Een overleefster van een eetstoornis en terwijl ik dit schrijf, prikken de tranen in mijn ogen. Denk ik aan alle mooie mensen die net als ik, niet van zichzelf kunnen houden, om wat voor reden dan ook. Maar vandaag, vandaag denk ik even extra aan iemand in het bijzonder. Ik denk aan jou, E., zo hard gestreden, niet gehaald. Want ook dat is een gevolg van alles wat er vroeger gebeurde, ik heb prachtige mensen ontmoet op die meest nare plekken. Ik heb van velen helaas al – veel te vroeg – afscheid moeten nemen. En toch. Toch ben ik dankbaar. Ik ben dankbaar voor het feit dat jij er was, Mirjam, zonder oordeel, zonder verwachting. Ik ben dankbaar voor alle mooie mensen die er in mijn leven gekomen zijn. Ik ben dankbaar dat ik dit nu mag schrijven. Ik ben dankbaar dat ik het overleefd heb.
Ik ben een overleefster.

 

Credits

Copyright © 2018 No Kidding • Built with Concrete5 CMS • Theme by Kevin Tai Sign In