Schuldgevoel

05.10.2017

In deze column beschrijven onze ervaringsdeskundigen op indringende wijze hoe de gevolgen van kindermishandeling nog dagelijks in ieder aspect van hun leven opduiken. Ondanks de grote gevolgen voor hen en hun omgeving, tonen de columns ook kracht en hebben daardoor een inspirerende uitwerking. Hieronder deel 2 van Marieke

Een actueel thema dat in mij leeft is een knagend schuldgevoel, afgewisseld met een kant die graag wil spreken. Wanneer dat schuldgevoel me ineens overvalt voel ik me ongemakkelijk, misselijk en heb ik het zweet blank op de rug staan, afgewisseld met een attitude die de rug wil rechten, kin omhoog en ik als volwassene die op wil komen voor het leed waar duizenden kinderen doorheen moeten ploeteren.

Eenmaal begonnen met de interne opleiding bij No Kidding werd ik me bewust van mijn doel, een stem te willen zijn voor alle kinderen die hun leed vandaag de dag in stilte met zich mee dragen. Met het besef dat ik die stem nu als volwassene tot uiting breng, kan ik in momenten toch nog blokkeren. Mijn gedachten gaan dan meerdere kanten op: Oh shit waar ben ik aan begonnen?! Wat zullen mensen van me denken nu ze horen dat ik helemaal niet in zo’n leuk gezin woonde?! Zou ik me niet gewoon aanstellen en het groter maken dan dat het is?

Daar tegenover geef ik mezelf een inwendige peptalk; Hou op. Het IS zo groot als het is. Het is niet oké wat ik heb meegemaakt en het is niet oké dat er nog zoveel kinderen zijn die zich net zo verschrikkelijk voelen, dag in dag uit! Ik raak verward van mijn eigen denken, met als resultaat dat delen wat er in mij omgaat, niet meer lukt. Niet meer lukt omdat ik de gedachtegang niet uitspreek, maar alleen mijn weg daar in probeer te vinden. En als ik dan blokkeer voel ik me zo’n verschrikkelijke vreemde vogel!

Ik kan me namelijk intens rot voelen dat ik de wijde wereld deelgenoot maak van wat er bij ons gezin achter gesloten deuren afspeelde. De verleiding is dan groot om de keus te maken voor stil blijven omdat ik er toch behoorlijk gewend aan ben geraakt om mijn verdriet in eenzaamheid te dragen.

Op het moment dat ik de keus heb gemaakt dat ik gezien en gehoord mag worden, slaat het schuldgevoel dan ook als een bom bij mij in. De loyaliteit die ik naar mijn ouders voel wanneer ik uitleg wil geven aan mijn persoonlijke ervaringen met mishandeling, raakt me aan in het wantrouwen naar de wereld om mij heen;

Wat als mensen mijn ouders vervelend zullen gaan behandelen? Wat als ik door te delen me weer onveiligheid ervaar? Wat als ik mijn ouders verdrietig maak door te vertellen dat hun manier van opvoeden mij heel veel pijn heeft gedaan? Wat als…

Een vraag waar ik geen antwoord op heb.

Toch kies ik er voor om ook dit schuldgevoel te omarmen. Juist door mezelf die erkenning te geven ontstaat er ruimte. En die ruimte biedt weer de mogelijkheid om terug te gaan naar waar ik wil zijn; Ik wil een stem zijn voor alle kinderen die hun leed in stilte moeten dragen!

Credits

Copyright © 2017 No Kidding • Built with Concrete5 CMS • Theme by Kevin Tai Sign In