Van kou naar warmte

03.15.2017

Wanneer het koude weer buiten omslaat in de lente, en de laatste briesjes koude wind mijn wangen aaien, denk ik nog heel vaak terug aan toen, en voel ik weer die kou. Dan verkrampt mijn maag en spannen mijn spieren zich. Dan ruik ik weer een muffe lucht en krijg ik rillingen over mijn hele lijf. Dan voel ik mij even alleen op de wereld, alsof er niemand is die van mij houdt, dan heb ik het gevoel dat ik geen waarde heb, en dat de kou mij verstikt. Ik voel mij dan vies en vettig. Ik kan dan heel snibbig reageren op anderen. Ik word bitter en wens haast dat anderen zich net zo ellendig voelen als ik.
Ik slaap onder drie muffe, oude dekens in mijn vuile slaapkamer. Overal ligt vuile was, huiswerkbladen, lege flesjes drinken en onafgemaakte schoolprojectjes.

Wanneer ik uitadem ontstaan er wolkjes damp bij mijn mond. Ik sta op en sla een deken om mij heen. Ik kijk uit het raam, dat met ijsbloemen bedekt is, en zie dat buiten de wereld net zo koud is als in ons huis.
De rekeningen zijn niet betaald, de ketel is stukgegaan door gebrekkig onderhoud, een monteur kost geld.
Ik heb al twee weken niet gedoucht, de laatste keer heb ik mij kunnen wassen bij een vriendin; toen ik de stoute schoenen aantrok en al bevend vroeg of ik bij hun thuis douchen mocht.
Toen de warme stralen al het vuil van mijn lijf afspoelden voelde ik mij gelukkiger dan ik mij in tijden had gevoeld! En toen ik met nat, lekker geurend haar in de verwarmde woonkamer zat, haar ouders mij warme chocomel gaven en mij vroegen of ik mee wilde eten, was het net of ik mij door toeval in een luxe hotel bevond. Het moment dat er voor mij extra eten op mijn bord werd geschept, en ik een warme lach kreeg voelde ik het; er werd voor me gezorgd!

Mijn verstand kon er niet bij komen dat mijn eigen ouders niet konden opbrengen voor mij te zorgen, zoals deze warme mensen dat wel konden. Hier was ik wél belangrijk, hier werd er naar mij geluisterd als ik iets zei, werd er gelachen om mijn grapjes, hier werd ik geliefd. Het was erg eng en spannend maar ook heerlijk en veilig tegelijkertijd.
 Ik kon op dat moment nog niet weten dat ik vrijwel mijn gehele puberteit, ieder vrij momentje dat ik had, bij deze mensen door zou brengen en mocht genieten van de liefde die zij mij onvoorwaardelijk gaven. Zo werd mijn vriendin als een zusje voor mij. Haar ouders mocht ik uiteindelijk zelfs ‘papa’ en ‘mama’ noemen. En al hadden zij ook zo veel problemen in hun gezin, altijd stond ook voor mij de tafel gedekt.
Mijn vriendin kreeg in mij een maatje om de problemen thuis aan te kunnen. Om met haar ouders te praten als het even niet ging. En ik kreeg een toevluchtsoord waar de koelkast altijd vol was, en waar met interesse werd geluisterd naar hoe mijn dag was geweest. Ik nodigde haar zelfs bij mij thuis uit. Zo goed als ik met haar ouders kon, zo goed kon zij met de mijne.
Onze vriendschap was vol begrip voor elkaar, en we stonden samen sterk tegen onze ouders, konden elkaars gezin gebruiken voor wat wij thuis tekort kwamen.

Wanneer het koude weer buiten omslaat in de lente, en de eerste warme zonnestralen mijn gezicht bereiken, denk ik nog heel vaak terug aan toen, en krijg ik lentekriebels in mijn buik. Ik denk aan mijn vriendin, en hoe we bij elkaar even konden zijn precies zoals we waren. Hoe we bij elkaar konden vinden waar we zo naar verlangden.
Ik denk dan aan hoe ik even bij dat warme gezin mocht horen, ook al was ik niet hun eigen bloed. Aan hoe zij mij warmte gaven in de kou van mijn leven. Niet alleen met die heerlijke, warme douche of die warme beker chocomel; Die warmte haalt het in waarde nooit bij de liefde die ze mij op dat moment gaven. En diè herinnering, verwarmt mij van mijn kruin tot in mijn tenen! 

Credits

Copyright © 2017 No Kidding • Built with Concrete5 CMS • Theme by Kevin Tai Sign In